Na wzgórzach
Już w IX i X w. na wzgórzach, nad niedużą rzeczką Kamionką, osiedlali się ludzie. W XI w. znany jest Suzdal. Pochodzenia tej niesłowiańskiej nazwy nie wyjaśniono dotychczas. W tymże wieku istnieje już i Władimir, który po śmierci Jarosława Mądrego rządzony był przez jego syna Wsiewołoda, a potem wnuka Władimira Monomacha. To on właśnie na południowo--wschodniej granicy swego księstwa, na wysokim brzegu Klaźmy, zbudował twierdzę, która wraz z powstałym wokół niej miastem nosi jego imię. W ciągu jednego tylko stulecia ziemia ta rozkwitła, księstwo stało się potężnym państwem, górującym nad sąsiednimi. Zasługa to księcia Władimira, jego syna Jurija Dołgorukiego oraz wnuków. Andreja Bogofubskiego i Wsiewołoda III. Andrej Bogolubski nie chciał opierać się na bojarskich miastach; Rostowie i Suzdalu, więc przeniósł stolicę Rusi Władimirsko-Suzdalskiej do Władimira, budując tam cerkwie, umacniając twierdzę. Spisek bojarów pozbawia go życia i do władzy dochodzi jego młodszy brat Wsiewolod. W okresie jego panowania (1176-1212) ziemia ta rozwija się dalej, państwo nazywane jest Wielkim Księstwem Władimirskim, a panująca dynastia - "starszą" na Rusi. Od 1229 r. Władimir jest rezydencją metropolitów ruskich. Najazd tatarsko - mongolski w 1238 r. na wiele lat zahamował ekonomiczny i kulturalny rozwój Rosji.