Sobór Uspieński
Następnym obiektem zasługującym na dużą uwagę jest położony na wysokim brzegu Klażmy sobór Uspieński - wielki, biało kamienny, zbudowany w latach 1158-1161, gdy Andrej Bogolubski uczynił Władimir stolicą księstwa. Górował nad miastem, widoczny był z daleka. Zbudowano go niezwykle szybko: świadczy to o znaczeniu, jakie książę przywiązywał do tego soboru Na ścianach było wiele fresków, rzeźb. Monumentalne budownictwo to jedna z ważniejszych dziedzin działalności księcia Andreja; miała wspierać jego dążenia do stanięcia na czele Rusi. Sobór wówczas nakryty był jedną tylko kopułą; dziś zobaczymy nad nim pięć kopuł. Przebudowano sobór po 1185 r., po wielkim pożarze miasta. Wtedy to właśnie, na polecenie księcia Wsiewołoda III, wypalony sobór został odbudowany i znalazł się jak gdyby w futerale. Miał luz pięć kopuł, był większy i otoczony z trzech stron galeriami. Sobór Uspieński stał się miejscem uroczystego obejmowania władzy przez książąt władimirskich, a potem i moskiewskich, aż do Iwana III (w 1462 r.) włącznie. Był także miejscem, gdzie chowano książęta i biskupów. Po kolejnym na jeździe ord tatarskomongolskich na miasto w 1408 r., dla odnowienia soboru, którego wnętrze zostało zniszczone, przyjechał Andrej Rublow, sławny już wówczas malarz wraz ze swym towarzyszem Danilem Czornym oraz uczniami. Rublow miał już za sobą wiele prac. W Moskwie ukończył właśnie malowanie ikonostasu (ołtarza) dla kremlowskiego soboru Blagowieszczeńskiego. Fakt wysiania przez moskiewskiego Wielkiego Księcia znanego malarza do Władimira, dla restauracji zabytkowego soboru, uważanego za czołowy sobór na Rusi Świadczy, iż już wtedy troszczono się o zachowanie zabytków przeszłości, pochodzących z epoki niezależności Rusi. Ten ostatni fakt miał tez niemałe znaczenie, gdyż właśnie toczyła się walka o uniezależnienie się od Złotej Ordy. Andrej Rublow, Danii Czornyj i ich uczniowie namalowali nie tylko freski. Powstał tu także wielki ikonostas, jeden z największych z owych czasach. Ikony miały wysokość 3,14 m, tworząc monumentalną ekspozycję. Ołtarzów nie zachował się do naszych czasów. W XVIII w., za zgodą carowej Katarzyny II, został zamieniony na nowy, w stylu barokowym.